Wie weet,
vind ik iemand
tot wie ik me aangetrokken voel
in dezelfde mate
als ik weerzin ervaar
voor dit digitale schemerrijk.
Dan is het niet voor niets geweest.
Wie weet,
later, als boeren weer over akkers klossen
en uit pure vreugde een nieuw spreekwoord verzinnen,
kijken wij elkaar liefdevol aan op onze oude dag
en beamen hun boerenwijsheid:
Op de best bemeste velden, groeien de mooiste bloemen.
Het moet twee jaar geleden zijn, op een stille herfstdag in oktober, dat ik met dit tekstje een profiel aanmaakte op een dating-app. Daar lag ik dan, in de virtuele vitrine, met een toekomstbeeld over klossende boeren. Dat ging het kaf van het koren wel scheiden. Na een maandje van beperkte, gebrekkige interactie zonder resultaat kon ik verscheept worden naar de Too Good To Go app. Bestaat zoiets dan, binnen het online daten, denk je nu? Natuurlijk, zo schrander is de mens wel. Alles is vermarktbaar, vlijmscherp afgeprijsd als het moet. Maar zo wanhopig was ik niet. Dus versleepte ik profiel en app naar de prullenbak.
Ik heb een manuscript klaar over een man op de rand van, maar met mij gaat het best wel goed. Op een herfstrode dag in oktober van vorig jaar, ontmoette ik M. Ik heb een schrijvend lief nu, en weet je, beter dan dat wordt het volgens mij niet. Of ik al eens een app had gebruikt om een lief te zoeken, vroeg ze. Niet veel later schreef ze ‘Over mijn geliefde die in een online datingcatalogus heeft gestaan.’
Honderden, misschien wel duizenden vrouwen, hebben hem zien passeren: mijn heerlijke, unieke, superspeciale geliefde. Hebben hem naar links of naar rechts geswipet. Doorheen vakantiefoto’s, familiefeestfoto’s, foto’s gemaakt door een oude geliefde. Kregen in een oogopslag informatie die ik pas veel later zou leren: ‘Dit is hoe hij eruitziet in de winter. Dit is hoe hij eruitziet in de zomer. Dit is zijn leeftijd. Hier woont hij.’
Ze kregen niet de info die ik vrij snel cadeau kreeg: ‘Dit is hoe hij poëzie voordraagt. Dit is hoe hij zucht, hoe hij blozend wegkijkt, hoe hij oogcontact maakt. Dit is hoe hij je aankijkt zonder dat hij het zelf doorheeft.’
Ik heb hem nooit in een datingcatalogus zien staan.
Omdat ik hem vond zonder dat ik op zoek was. Omdat ik, zelfs als ik op zoek was geweest, de filter niet gehaald had. Niet de juiste leeftijd. Ik woonde te ver of net te dichtbij. Onze digitale paden zouden nooit hebben gekruist.
En die honderden, misschien wel duizenden vrouwen, die hebben geen idee. Zelfs als ze wilden, konden ze hem slechts van buiten naar binnen leren kennen. Van feit naar emotie. Terwijl ik me eerst in ons contact ging nestelen, en vervolgens een weg naar buiten zocht.
M
